„Pokora jest braniem z miłością.” – Bert Hellinger, O życiu.

Pokora definicyjnie to cnota moralna, która w ogólnym rozumieniu polega na uznaniu własnej ograniczoności, niewywyższaniu się ponad innych i unikaniu chwalenia się swoimi dokonaniami.

Pokora w dzisiejszym świecie pop-kultury, jest tematem dość mało popularnym. W świecie, zwycięstw rozumianych jako: należy mi się, mam prawo, tylko ja, tylko najlepsze, najdroższe, jestem zwycięzcą, zdobywcą. Pokora to niepopularny temat, powodujący czasem zdziwienie lub szybką deklarację: jestem pokorny, kto jak nie ja.

Ustawienia systemowe zajmują się pokorą, ponieważ zajmują się miłością. Miłością do innych i miłością do nas samych. Żebyśmy my sami mogli z miłością po prostu żyć.

Pokora jest cnotą, która pozwala zrozumieć to, co w ustawieniach systemowych wyrażamy słowami mocy: “Nie jestem od was lepszy, jestem taki jak wy, biorę ciebie jako mego ojca, jesteś dla mnie najwłaściwszym ojcem, jesteś dla mnie najwłaściwszą matką, zrobiłam źle, ale teraz skutki tego biorę na siebie, szanuję was, szanuję mój i wasz los”, itd.

Słowa mocy kierujemy do konkretnych osób, za którymi stoją konkretne historie. To właśnie ustawienia systemowe pokazują jak brak pokory, może zaburzać system rodzinny. A co za tym idzie zaburzać życie poszczególnych członków rodu.

Czym więc jest pokora?

Pokora to nic innego, jak uznanie własnych ograniczeń i zgodzenie się na to. Uznanie również ograniczeń innych ludzi i uszanowanie ich. Każdy jest jaki jest.

Po drugiej stronie pokory stoi zarozumiałość, pogarda, wywyższanie się. Te stany wywodzą się z niskiego poczucia własnej wartości. Czy człowiek zarozumiały może czerpać z miłością wiedzę i dobro od innych? Czy człowiek gardzący innymi lub ich przekonaniami będzie z miłością patrzył na innych? Czy człowiek wywyższający się nad innymi będzie przez nich kochany?

Ustawienia systemowe porządkują system rodzinny. Robią przestrzeń dla miłości.

Miłość zawsze związana jest z pokorą. Pokora związana jest z braniem i dawaniem. Wewnętrzny stan pokory w stosunku do innych ludzi, ich historii, własnych historii i ograniczeń, prowadzi do szacunku w stosunku do innych, a przede wszystkim do siebie samego. Jeżeli jest wzajemny szacunek, branie i dawanie pomiędzy ludźmi przebiega naturalnie, radośnie i z wdzięcznością.

Pokora jest subtelną cnotą prowadzącą do “więcej”. Więcej miłości, więcej dostatku, więcej zdrowia, więcej i wspanialej.

„Pokora jest braniem z miłością.”